Ons eerste tripje! Stone Island en Jaw Jaw

Lieve allemaal,

Ik eindigde met dat we naar Havana lounche zouden gaan die avond en dat was echt fantastisch! Ik heb mijn ogen uit gekeken en moest af en toe opletten dat mijn mond niet open viel ;) Daar ben ik dan tot de conclusie gekomen dat we nog heeeel veel moeten leren. Die gasten zijn nog soepeler in hun heupen dan ik! WTF. Maargoed later werd er ook andere muziek gedraaid dus toen kon ik mijn “soepele” dansjes showen. Was een mooie avond!

Vrijdag hebben Marianne en ik met Glenn en Winston(onze gids) nog de laatste inkopen gedaan, tas ingepakt en om 5 uur zijn we met een overvol gammel busje vertrokken. Onderweg zat de stemming er goed in en zongen we de hitjes die we kende lekker mee (de hitjes die we niet kende bleerde we eigenlijk ook gewoon mee :P). Vals of niet, kon ons niet schelen en dat ging eigenlijk de hele trip door zodra we in dat busje zaten behalve op de terug weg, want toen waren we allemaal gaar. We hadden nog niet gegeten dus gingen we bij een chinees wegrestaurant eten omdat dat eigenlijk ongeveer nog onze enige keus was. De tralies zaten voor de ramen waardoor het meer op een gevangenis leek dan op een restaurant maargoed wonder boven wonder was het eten best goed en daar draaide het natuurlijk om. Helaas was ik weer eens zo eigenwijs om toch zo’n klein pepertje te proeven waardoor ik weer een kwartier in de fik stond om vervolgens met mijn hand waar ik blijkbaar dat pepertje mee vast had gehouden onder mijn neus langs te wrijven. Was de brand in mijn mond eindelijk geblust, begon het onder mijn neus! Mja goed nadat ik ook dat overleeft had gingen we weer verder op pad. Het laaste stuk was over de hobbelweg en zoals de naam het al zegt, die was enorm hobbelig! En onze gids vond het zonde van de tijd om daar rustig overheen te rijden dus zoals Nikki zo mooi zei: Als we zwanger waren geweest had er op dat moment slagroom in onze borsten gezeten. Jeetje zeg was echt bizar! En toen wisten we nog niet dat we die weg niet nog 1x maar nog 3x zouden rijden! Yess!! Feest! Whatever, we hebben alles over voor een mooie trip. Uiteindelijk in Stone Island aangekomen ( is een schiereiland in het Brokopondomeer) was het al erg donker en hebben we meteen in de hut onze hangmatten op gehangen. Althans ik heb Winston mijn hangmat op laten hangen, die kan dat namelijk erg goed! En omdat het zo heerlijk warm is en ’s nachts blijft in Suriname gingen we ons tripje inluiden met een duik in het Brokopondo meer. Dat is een onwijs groot stuwmeer wat ze onder water hebben gezet zonder eerst de bomen te kappen. Die staan er dus gewoon nog steeds in, wel dood maar een heel mooi gezicht. Na een borrel zijn we ons in onze hangmatten gaan liggen om te gaan slapen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan met al die padden, krekels en bosapen. Vooral die bosapen verbaasde ik me over. Ik had het idee dat ze vlakbij zaten, bleken ze zeker meer dan 2km ver weg te zitten en voor mijn gevoel waren het 20 brulapen maar onze gids vertelde ons dat het er waarschijnlijk maar maximaal 5 waren. Maargoed alsof het ook allemaal nog niet luid genoeg was en ik er eindelijk aan gewend raakte begon Glenn enorm hard ´bomen om te zagen´. Die was er blijkbaar sneller aan gewend dan ik.

Tot mijn grote verbazing werd ik ´s ochtends rond half 7 wakker van een hele korte oppervlakkige nachtrust zonder dat ik me moe voelde!! Ik denk dat ik nog nooit zo snel mijn bed uit ben gestapt om vervolgens naar de zonsopkomst te kijken. Deze viel een beetje tegen doordat er wolken waren. Om 8 uur stond er buiten een heerlijk ontbijt voor ons klaar met roerei en broodjes. Daarna hebben wij ons klaargemaakt voor een boottocht met schipper Sam over het Brokopondomeer. We voeren langs verschillende goudmijnen waar we helaas geen foto´s van mochten maken omdat die bewoners soms illegaal waren. Ook vond onze gids het niet zo´n goed idee om aan land te gaan aangezien de enige vrouwen die ze daar zien prostituees zijn en ze allemaal al naar ons zwaaide en riepen. Volgens onze gids riepen ze: “mooie vrouwen in de boot, kom gezellig hierheen”. We zijn ook nog even bij een strandje gestopt waar we konden zwemmen en toen weer terug gevaren. ’s Middags hebben we lekker gechilld met de andere bezoekers en een paar locals van Stone Island. Toen hebben we ze ons huisdier gezien en die vonden ze allemaal erg eng, er waren er maar enkele die hem vast durfde te houden. Weer lekker genoten van de lunch die voor ons was klaargemaakt en rond 4 uur gingen we richting de stuwdam. Onderweg reden we de alternatieve route langs een Marron dorpje ( Dit zijn de nakomelingen van de gevluchte slaven uit de plantages) waar we gezellig met de locals bier hebben gedronken en liedjes gezongen. Marianne werd meteen door een muziekkant ten huwelijk gevraagd dus was allemaal erg lachen. Toch maar verder gereden mét Marianne en zónder Kevin. We kwamen bij de stuwdam aan en omdat de zon nog niet onder ging gingen we weer in een ander dorpje wat drinken. (Onze gids houd niet van lang droog staan ;)). Daar hadden ze een papagaai en er waren mensen aan het vissen en op een gegeven moment moesten Milou, Geranne en ik naar het toilet. Dus wij vragen waar dat was en ernaartoe gelopen. Komen we er aan staan er 2 houten huisjes. Dus wij nog even rond kijken, is dít het echt? :O Ja.. dat was het echt want toen we een huisje open maakte lagen er golfplaten in waar je dan op zou moeten zitten en daar zat een gat in. En daaronder lag een vuilnisbelt. Heeeel smerig en wij waren dus echt niet van plan daar te gaan plassen. Maar we moesten toch écht plassen. Toen hebben we maar besloten dat we liever gehurkt achter een schuurtje wilde plassen dan in die ontzettend smerige wc. Dus 2 op de uitkijk terwijl de ander aan het plassen was. Hilarisch!
De zon ging bijna onder dus wij op weg naar de stuwdam om daar de zon in het stuwmeer te zien verdwijnen en dit zorgde voor een adembenemende zonsondergang. Jullie gaan de foto’s zien. Tot zondondergang daar een fotoshoot gehouden en toen weer langs de favorite hobbelweg terug naar Stone Island. Daar aangekomen ging onze gids eten voor ons maken terwijl Glenn en ik gingen vissen. Ik dacht doe ik ff ik vang ff zo´n vis. Nou.. daar dachten zij anders over. Ik heb geloof ik wel 20 stukken vlees aan mijn haak gehangen, die zijn allemaal opgegeten en ik had 0 fucking 0 vissen! Beetje jammer. Ik ben nog niet bepaald een Robinson, wie weet komt dat nog. Of niet en ik blijf gewoon lekker verwend. Onze gids gebruikt het woord: “Kouseband” als scheldwoord in de zin van “kutzooi” of iets dergelijks. Maar dat blijkt dus een Surinaamse groente te zijn die hij dus die avond voor ons gekookt had. Heel lekker! Lijkt een beetje op snijboontjes. Die avond zijn we allen op tijd onze hangmat ingekropen en die nacht heb ik heeerlijk geslapen :)

De volgende ochtend werden alleen Geranne, Nikki en ik op tijd wakker voor de zonsopkomst en dit keer was hij wel prachtig! Toen snel spullen ingepakt, ontbeten en op pad gegaan naar Atjoni. Om vanuit daar per boot te vertrekken naar Jaw Jaw en ons dorpje Djamaica. Dit was een echt marron dorpje en we kregen een eigen hut. Omdat het zo aanlokkelijk was om onze hangmatten buiten te hangen ipv in de hut deden we dat maar. Vervolgens gelijk het water getest, was nog best eng omdat het niet zo diep is en er allemaal stenen in liggen! Maar blij dat we dat gedaan hadden want nadat we allemaal een traditionele doek met hoofddoek hadden gekocht en er foto’s van genomen hadden gingen we wildwater raften. Niet per boot maar gewoon met een zwemvessie het water je laten leiden en op tijd de stenen ontwijken. Nou we leken wel de 10 kleine kaboutertjes want er vielen steeds meer mensen af. De een had pijn de ander durfde niet meer, weer een ander was er klaar mee. Maar goed ik ben een stuk of 6 x gegaan zonde schade of maar een blauwe plek op te lopen! Was heel leuk en het kon me maar niet hard genoeg gaan. Het engste was nog dat voordat we begonnen een boot stroomopwaarts probeerde te varen maar steeds bleef hangen op een steen. Dus er sprongen wat mensen uit en onze gids liep naar ze toe om ze te helpen en toen dacht Glenn: “Oh, ik kan ook wel even helpen”. Helaas dacht hij niet: “als ik dat doe moet dat iig niet aan de achter kant van de boot” wat leidde tot een eng gezicht waarbij Glenn door de stroming onderuit werd gehaald, wel nog de boot vast wist te houden maar met zijn benen bijna in de moter hing. Heel eng om te zien en hij bleef ook maar hangen ipv dat hij de boot zo snel mogelijk los liet. Maar goed gelukkig is hij er heelhuids vanaf gekomen en durfde hij daarna alsnog mee te raften.

Na het raften gingen we eten en een beetje chillen. En ’s avonds gingen we nog op kaaimannen tocht. Met onze sexy hoofdlampjes gingen we dan in de boot op zoek naar glinsterende ogen. Heel leuk. En ik vond tot mijn grote verbazing het eerste paar ogen dus wij er snel op af met de boot. Bleek het een baby kaaimannetje te zijn en onze gids (Winston) pakte hem zo met zijn blote handen zonder strop of iets uit het water. Toen mochten we hem allemaal even vasthouden heel schattig was hij. Maargoed deze vonden we nog niet groot genoeg dus we gingen verder op pad. En ja hoor, weer 2 ogen. Wij eropaf maar deze liet zich niet zo gemakkelijk vangen. Na de 2e poging had winston hem dan toch te pakken en toen schrokken we allemaal best wel even want deze was wél groot. Maar goed ik liet mezelf niet kennen en ik wilde hem natuurlijk vasthouden. Nadat de meest hem vast hadden gehouden namen we hem mee naar ons dorp om hem daar te showen en toen mocht ik hem weer in het water loslaten.

Daarna kwamen er heel veel vrouwen met hun kinderen uit het dorp om voor ons te dansen! Heel vet en we moesten zelf ook mee doen. Was vet voor lul want die vrouwen kunnen heel goed met hun ( dikke) kont en heupen dansen en wij natuurlijk niet. 1 Kindje wilde dat haar moeder haar optilde maar moeder was druk aan het dansen dus ging ik op mijn knieen zitten en toen rende ze heel schattig meteen in mijn armen. Dan zie je dat ze echt gewoon wat liefde missen. Na onze culturele avond gingen we weer lekker in ons hangmatje liggen om te gaan slapen.

Helaas was het die nacht best koud dus had ik niet zo goed geslapen. Maargoed maakt niet uit, want ik was weer fit wakker voor de zonsopkomst. Was een mooi zicht met dat water en die stenen erin. ’s Ochtends een heerlijke ochtendduik genomen en toen was het ontbijt weer klaar. Na het ontbijt kregen we een rondleiding in het dorp en dat was nog best wel groot! Het was warm ik was moet dus dat was nog een hele opgave. De school, kerk, kinderopvang, vruchten, bomen en nog veel meer gezien. Toen kwamen we bij de kinderen die er ook bij waren de avond ervoor dus daar mee gechillt, de vogelspin laten zien en hun mijn zonnebril opgezet wat voor leuke beelden zorgde. Toen moesten we echt verder gaan en liepen al de kinderen mee met ons en klapte, zongen en danste. Heel lief! Bij ons kamp hebben ze nog met onze zonnebrillen, petten en fototoestels gespeeld. Ik heb nog met een paar meisjes gezwommen en toen moesten we echt gaan. Ze hielpen ons met de spullen naar de boot sjouwen en de stemming sloeg langzamerhand om. Ze werden stiller en lachte minder. Toen we in de boot stapte en naar ze gingen zwaaien zagen we zelf bij een meisje ( Mimi) dat ze haar traantjes weg pinkte. Nou ik moet eerlijk zeggen, toen hield ik het ook niet meer droog. Was echt heel sneu. Wel apart want als je ze dan zag met de kleine en weinige dingen die ze hadden toch heel gelukkig lijken te zijn. We konden hier vandaag nog zijn omdat iedereen vrij had vanwege de nationale marrondag. De Dag van de Marrons is een belangrijke herdenkingsdag voor de Marrons uit Suriname. Vanaf 1974 herdenken en vieren deze Marrons jaarlijks op 10 oktober, waar ook ter wereld, de succesvolle strijd van hun voorouders tegen onderdrukking en voor vrijheid. Een strijd waarmee zij het Nederlandse koloniale bestuur dwongen vredesverdragen met hen te sluiten en daarmee hun vrijheid en menselijke waardigheid te erkennen. Dus dat :P Even een stukje geschiedenis. Aangekomen in Atjoni gingen we onze spullen overladen naar het busje en reden we helaas weer terug naar Paramaribo. Het was een heerlijk, leerzaam avontuur en ik kijk nu al uit naar het volgende.

In het volgende verhaaltje ga ik vertellen over stage, salsa les en de internationale coming out day. Oh en over weer een avondje havana lounge en taxi Steve!!

Verder wil ik nog even melden dat ik wel allerlei kwaaltje opgelopen heb. Om te beginnen onder mijn voet volgens Charlotte (onze co-assistente) een of ander eczeem gebeuren. Onze gids wist er wel wat tegen dus ik heb de hele trip met een groene voet gelopen van de bladeren die ik erop moest smeren samen met mijn eigen speeksel. Het ging helaas niet weg en nu heeft Charlotte een recept voor me uit laten schrijven door de arts waar ze mee mee loopt. Handig zo’n co-assistent! Daarnaast heb ik nog een soort van hele kleine bultjes op mijn bovenbenen. Ik denk van het zweet en de lange broek op stage maar dat wordt gelukkig al minder. Dat onder mijn voet trouwens ook. En last but not least dacht ik dat ik een aft in mijn mond had maar deze werd steeds groter. Dus Charlotte er maar weer bij geroepen en het blijkt dus een best groot abces te zijn. Ze zei kijk het nog maar even aan en anders schrijf ik morgen een antibiobica receptje voor je uit. Dus ja we zien het wel. Doet vooral enorm zeer met slikken dus eten geniet ik momenteel wat minder van. En vanochtend kon ik bijna niet praten maar dat kan ik gelukkig weer wel! Zou wel heel saai worden anders. Desondanks die kleine kwaaltjes mag het alle pret die ik hier heb niet drukken en ben ik nog steeds vollop aan het genieten. Ik denk niet dat ik ooit in de “everything is awfull phase” kom. Iig dat hoop ik dan maar! We hebben ondertussen al veel mensen ontmoet en zijn lekker aan het intergreren. Ook hebben we al weer een paar uitstapjes een beetje op de planning staan. Maargoed nu ga ik echt stoppen want jullie zullen dit lange verhaal onderhand ook wel beu zijn. Sorry maar ik wil gewoon zo graag alles vertellen!

Liefs Sanne